ΦΕΥΓΕΙ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΟ ΦΘΙΝΩΠΟΡΟ ΕΡΧΕΤΕ….
  • μέγεθος γραμματοσειράς +

01 Σεπτεμβρίου 2013
(0 ψήφοι)
K2_ITEM_AUTHOR 

kalokairiΦεύγει και αυτό το καλοκαίρι…

Ως συνήθως αφήνει μια γεύση μελαγχολίας, μία γλυκιά πίκρα όταν φεύγει το καλοκαίρι και η αέναη προσμονή για το επόμενο που πάντα ελπίζουμε ότι θα είναι καλύτερο.

Γνωρίζω ότι πολύς κόσμος όπως και εγώ λατρεύει το καλοκαίρι σαν θεό. Είναι η εποχή που ο άνθρωπος βγαίνει έξω, ξεκουράζεται, φλερτάρει, ερωτεύεται και τόσα άλλα κι όλα αυτά ενδεχομένως να είναι οι αιτίες που να αφήνουν την μελαγχολία στην ατμόσφαιρα του φθινοπώρου αλλά και στις ψυχές των ανθρώπων.

Σκέψεις , προβληματισμοί , συναισθήματα έρχονται στο μυαλό μας. Στοχασμοί που ρίχτηκαν στο διαδίκτυο σαν μπουκάλια στο πέλαγος … Είναι πολύ δύσκολο να μεγαλώνει κανείς, χωρίς στιγμές γεμάτες και όνειρα!
Για μερικούς, ζωή είναι να τρέχουν τόσο, όσο δύο και τρεις φορές ο γύρος της γης. Για άλλους, πάλι, να βρίσκουν τα πράγματα εκεί που τα άφησαν την προηγούμενη φορά - και να κάνουν το γύρο της γης μέσα στο δωμάτιό τους.
Ποιός ζει καλύτερα, δεν μπορούμε να ξέρουμε.
Ο μεγαλύτερος φόβος είναι το να μείνει κανείς μόνος. Οι άνθρωποι κάνουν χίλια δύο πράγματα για να μη μείνουν μόνοι. Γίνεσαι κομμάτι του πλήθους για να μην είσαι μόνος.
Άκουσα για κάποιον που αναζητούσε τόσο απελπισμένα συντροφιά, ώστε πήγαινε κι άπλωνε το χέρι του ανάμεσα στα κάγκελα των νεκροταφείων. Μακάρι να μπορεί ξεπερνάει κανείς αυτή την κατάσταση και να περνάει στην άλλη ,την θαυμαστή, την Μοναχικότητα.
Η μοναξιά είναι αρνητική κατάσταση, είναι η έλλειψη του άλλου. Η μοναχικότητα είναι η παρουσία του εαυτού.

«Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις, πιαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.
(Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗΣ, Όσο μπορείς)»

Που πάνε τα καλοκαίρια όταν φεύγουν?

Δε ξέρω που πάνε τα καλοκαίρια , ειλικρινά.
Κάποια ίσως μένουν πάντα στις καρδιές, αυτά είναι τα τυχερά καλοκαίρια

Κάποια καλοκαίρια γίνονται αστέρια 
και φέγγουν πιότερο απ άλλα αστέρια στον ουρανό
Κι όμως «με την πρώτη σταγόνα της βροχής» δεν σκοτώνεται το καλοκαίρι…. Ζει και υπάρχει μέσα στις καρδιές μας!
Θα αρχίζει να δροσίζει, να νυχτώνει πιο γρήγορα, θα δούμε λίγα σύννεφα, θα μυρίσουμε αυτήν την εκπληκτική μυρωδιά της πρώτης βροχής που δεν συγκρίνεται με καμία άλλη μυρωδιά, θα μαζευτούμε σε ζεστές παρέες ίσως τελικά ούτε και το φθινόπωρο είναι άσχημο…

autumn1

K2_LEAVE_YOUR_COMMENT

Σιγουρευτείτε πως έχετε εισάγει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες με το σύμβολο (*). Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Top